News

Grensgeluiden: Senne de Vries proeft sfeer bij BUTFF

Ryan — Tue, 16 Sep 2025 22:16:44 +0000

Grensgeluiden: Senne de Vries proeft sfeer bij BUTFF

For Grensgeluiden, local reporter Senne visited this year's BUTFF with his recorder. Listen to it here (in Dutch):

https://on.soundcloud.com/lAr4wCbB5XHXtBjdap

Senne de Vries is filmrecensent bij GrensGeluiden. Senne studeerde Media & Innovation aan Breda University of Applied Sciences en is bezig met zijn Master. Hij is, evenals zijn voorgangers, ingevoerd in film en is groot fan van het BUT filmfestival (B Movies, Underground & Trash). Tom Waits en Mick Jagger vindt hij ook fantastisch en hij ging ooit met zijn oma naar een liveoptreden van de Stones.

Ryan Wed, 09/17/2025 - 00:16

De Budget Slagers Podcast: BUTrospective with festival director Ryan

Ryan — Mon, 15 Sep 2025 23:23:45 +0000

De Budget Slagers Podcast: BUTrospective with festival director Ryan

A couple of days after BUT Film Festival 2025 was held, new festival director Ryan Oomen made an appearance on De Budget Slagers Podcast. The conversation was held in Dutch/Flemish.

#38 BUTrospective met festivaldirecteur Ryan
"Ryan, festivaldirecteur van het BUT Film Festival in Breda kwam langs in Genk en het resultaat was een drie en een half uur durende conversatie over alles wat de 2025 editie van BUT weer een onvergetelijke ervaring heeft gemaakt."

Luister het hier terug:

https://open.spotify.com/episode/57OB0MvDMUOxs5gWoiComk?si=a31174abf896…

https://podcasts.apple.com/podcast/id1781538334?app=podcast&at=1000lHKX…

https://linktr.ee/debudgetslagers

Ryan Tue, 09/16/2025 - 01:23

Special Guest Rodrigo Aragão

Ryan — Sat, 23 Aug 2025 08:41:47 +0000

Special Guest Rodrigo Aragão

Read a special interview (in Dutch and English available) here: https://fastforwardfilm.be/?p=48659

Photo by Diana Abreu

The films of Brazilian director Rodrigo Aragão have been a staple of BUTFF’s film program since the very beginning. His unmistakable style — a potent mix of raw horror, social critique, and magical realism — perfectly aligns with what the average BUTFF-goer craves. But who exactly is this cult filmmaker?

The son of a magician and a practicing special effects artist, Aragão began his career in makeup and FX before evolving into one of Latin America’s leading cult horror auteurs. His films — Mud Zombies (2008), The Black Forest (A Mata Negra, 2018), and Cemetery of Lost Souls (O Cemitério das Almas Perdidas, 2020) — are internationally praised for their inventive practical effects and deep roots in Brazilian folklore.

This year, BUTFF proudly presents the Dutch premiere of his latest film Evil Within (Prédio Vazio, 2025) — a haunting and visually striking horror tale that once again proves why Aragão is such a beloved and respected figure in the genre. His presence at the festival offers a rare opportunity to meet a true master of Latin American horror.

Rodrigo Aragão films on BUTFF2025:

Evil Within (Prédio Vazio) (2025)
Fr. 29-8 | 22:00
Sa. 30-8 | 20:00

Cemetery of Lost Souls (2020)
Th. 28-8 | 20:00
Su. 31-8 | 14:00

Tropical SOV (2025) [featuring a segment by Aragão]
Fr. 29-8 | 20:00

Rodrigo Aragão will be available for a signing session on Saturday 30th of August 17:00 till 18:00hrs. At the BUTFF film & music market on Nieuwe Veste square.

Ryan Sat, 08/23/2025 - 10:41

Special Guest Don "the Dragon" Wilson

Dorien — Mon, 04 Aug 2025 10:22:22 +0000

Special Guest Don "the Dragon" Wilson

Don ‘The Dragon’ Wilson

A living legend in both the martial arts and cult film worlds, Don “The Dragon” Wilson boasts no fewer than eleven world kickboxing titles and a remarkable run as a martial arts actor. In the ’80s and ’90s, he rose to fame as an icon of low-budget action cinema, starring in cult classics like Bloodfist (1989), Ring of Fire (1991), and CyberTracker (1994). All the films we’re screening are part of this year’s theme program, ‘Virtual Insanity’ — and yes, The Dragon himself has accepted our invitation. Get ready to meet this true action hero in the flesh during the 20th edition of BUTFF!

Don Wilson will be available for a siging session on saturday 30th of august 17:00 till 18:00hrs. At the BUTFF film & music market on Nieuwe Veste square

Dorien Mon, 08/04/2025 - 12:22

THEME OF 2025: Virtual Insanity

Dorien — Mon, 04 Aug 2025 10:10:54 +0000

THEME OF 2025: Virtual Insanity

Step into the neon haze of fractured reality, where flesh meets circuit, and consciousness is just another program waiting to crash. Virtual Insanity is not just a theme—it’s a virus, a mindworm, crawling through the fiber-optic veins of a collapsing world. The lines between real and unreal blur like static on a dying screen. Are you awake, or are you trapped in the infinite loops of someone else's digital hallucination?

Imagine a place where algorithms whisper lies sweeter than any human voice. Where your memories are corrupted files, overwritten by the cold, calculating hands of artificial ghosts. The air hums with the electric stink of ozone, the bitter taste of burnt-out dreams. Every face is a mask, every connection a trap, every click a descent into the abyss of the virtual.

This is the BUT Film Festival, 2025. A carnival of cybernetic nightmares, pixelated pleasures, and raw, unfiltered chaos. Films and experiences that pulse with the frenetic energy of a world spinning out of control. Here, the future isn’t coming—it’s already here, and it’s hungry.

Plug in, drop out, and let Virtual Insanity rewire your senses. Reality is obsolete. The only question is: how far are you willing to go?

Dorien Mon, 08/04/2025 - 12:10

VOLUNTEERS WANTED

Dorien — Mon, 28 Jul 2025 06:31:37 +0000

VOLUNTEERS WANTED

The volunteers are the heart and the soul of the festival.

Join us and make this year extra special. Help scan tickets or make sandwiches, decorate the square or run the bar. Every help is welcome!

To register just go to volunteers

Cheers and thanks

Dorien Mon, 07/28/2025 - 08:31

Program is online!

Dorien — Mon, 28 Jul 2025 06:18:39 +0000

Program is online!

Go to progam to see what’s on the screens this year.

Dorien Mon, 07/28/2025 - 08:18

OPEN CALL performances

Dorien — Fri, 06 Jun 2025 09:51:44 +0000

OPEN CALL performances

OPEN CALL.

For a performance spectacle event on Thursday evening, August 28, as part of the BUTFF – B-movie, Underground & Trash Film Festival, in the theater hall of Nieuwe Veste, St. Janstraat, Breda.

We are looking for Performers with a passion for the GROTESQUE, and especially UNDERGROUND and experimental PERFORMANCE: SIGN UP NOW send an email to performance @ butff.nl

DEADLINE for signing up 7 july 2025

Dorien Fri, 06/06/2025 - 11:51

Trizombie: Heroically Navigating Zombieland with an Extra Chromosome!

Ryan — Tue, 27 Aug 2024 18:54:46 +0000

Trizombie: Heroically Navigating Zombieland with an Extra Chromosome!

>>LEES HIER DE VLAAMSE VERSIE<<

"Trizombie: Heroically Navigating Zombieland with an Extra Chromosome!" by Davy Bielen.

On Saturday, August 31 at 11:30 AM, a new Flemish zombie film will be shown exclusively at the BUT Film Festival under the ‘Bloody Belgium’ segment.

The idea originated from the mind of Lectrr, aka Steven Degryse, a cartoonist, columnist, and comic artist with a sharp satirical pen, known for his work in the Flemish newspaper De Standaard. Trizombie takes you into a pandemic-stricken world where everyone is affected by "the zombie disease"—except for people with Down syndrome (trisomy 21), who are immune.

A group of young people with Down syndrome is left to fend for themselves after their caregivers have perished. In a unique situation, they attempt to rescue their friend in distress during a perilous yet humorous journey through hordes of zombies. This Flemish production, filled with nods to Edgar Wright’s Shaun of the Dead (2004), offers a fresh take on the zombie film subgenre.

Originally a mini-series of six episodes, each six to ten minutes long, on the streaming app VTM Go, the film will be shown as a feature-length presentation at the film festival. It is an accessible film where bloodshed is not avoided, but the focus is primarily on humor and humanity.

The lead roles are played by members of the theater company Theater Stap, a group of talented artists with disabilities. The screening will include a Q&A session with creator Lectrr and cast members Gitte Wens, Tineke van Haute, and Charlotte van den Bergh. I had the honor of playing a brief but memorable role as an ambulance zombie, alongside my friend and loyal BUT visitor, Maurice Kessels. For this article, I had an engaging conversation with creator Lectrr, director Bob Colaers, lead actors Gitte Wens, Tineke van Haute, and Charlotte van den Bergh, and zombie extra Maurice Kessels.

Where did the idea come from to have young people with Down syndrome face off against a horde of zombies?

Lectrr: 'The idea came about, like so many good ideas, completely unexpectedly and unintentionally. It started more than ten years ago as a wordplay joke during a barbecue on a weekend in the Ardennes with friends. Trisomy 21 is the genetic variation that causes Down syndrome. As the weekend progressed, the idea was discussed more and more, and it became clear to me that it was actually a unique and clever concept. But as a cartoonist, I had no idea how to start with film or TV. I mainly had experience writing scripts for comics and graphic novels, which is a whole different ball game. But once an idea nests in your brain, it doesn’t let go, and eventually, I had to toast to it and discuss it with more people. I kept pitching it, bothering people with it, until, to my surprise, the film finally came to be, complete with a red carpet premiere. The best part was that those same friends were there as well, more than a decade later, at the premiere during the Ostend Film Festival. For me, it was a triumph of the power of an idea: from a brainfart to a finished film, against all odds.'

It was initially set up as a series for the Flemish streaming app VTM Go, with six episodes of around 6 to 10 minutes each. Was this format the original idea, or did it go through multiple iterations?

Lectrr: 'It was a journey of more than ten years full of setbacks. From the start, it was always intended to be a film, and around 2019, I found a production company that was interested. Then the COVID-19 pandemic hit, and the first thing to be canceled was "Trizombie". That was a huge blow, as between 2015 and 2019, I had pitched the idea almost everywhere, without success. Only Mariano Vanhoof from Fobic Films saw its potential, until that strange virus threw a wrench in the works. In a blind panic, I emailed literally everyone, and in the months that followed, I held dozens of pitches, from very small production companies to even Woestijnvis. But at A Team Productions, there was an immediate connection. Not only had they previously made "Yummy" by director Lars Damoisaux, but they had also already shot a short film with people with Down syndrome, so they knew the challenges. And although they initially planned to take things easier, they decided to pick up the project after a Zoom meeting.'

Bob Colaers: 'The plan was always to turn this idea into a film, but it eventually ended up at VTM, who wanted to make it into a miniseries. During the writing process, we kept in mind that we also wanted to create a feature film from this miniseries. Personally, I think the film version works a bit better than the miniseries. The film version completely draws you into the story, whereas with the miniseries and the commercial breaks, you lose a bit of the magic.'

How many times did you have to pitch this idea to TV studios, and were they open to the concept? Did you encounter any obstacles?

Lectrr: 'Almost everyone thought the idea was brilliant, but nearly everyone also said it wasn't for them. There was very little willingness to walk the fine line that this project required. Networks were genuinely afraid to create something with people with Down syndrome that wasn’t feel-good TV. One network, I won't name names, had even agreed to it, but internally there was a rebellion against "Trizombie" because they felt they couldn't communicate it properly. Unfortunately, in the world of television, people often play it safe; if something hasn’t been done before, they prefer to stay far away from it.'

Did you have to make any concessions regarding mainstream accessibility?

Lectrr: 'Of course, but not so much in terms of horror. It was never my intention to turn the story into a hardcore gorefest. The core of the story revolves around humanity and, especially, the idea that deep down, even if someone has Down syndrome, we are all the same. The concessions were mainly budget-related: Trizombie is truly low-budget; we shot it with only a third of the original budget. The car in "Trizombie" was even borrowed from "Gangstas", the sequel to "Gangsta" (2018) by the directing duo Bilall Fallah and Adil El Arbi, who were planning to blow it up anyway. So, a lot of creativity, flexibility, and goodwill from the crew and the production house were needed to make this happen. There were some scenes that should have been bigger, but we lacked the funds.'

The screenplay was co-written by Lars Damoiseaux, also known as the director of the 2019 comedy zombie film set in a breast augmentation clinic, Yummy. How significant was his contribution to the project?

Bob Colaers: 'A Team Productions has known Lars for a while, thanks to the feature film "Yummy", which they made together. Lars was primarily brought in to support Lectrr during the writing process, particularly with the structure and similar aspects, as this was Lectrr's first time. When the initial drafts of the script were finished, I got involved, and they continued working with my feedback.'

Lectrr: 'I had never written a script for film or TV before, yet A Team Productions had the confidence to let me try. I thought it was quite risky and suggested we look for a writing buddy, maybe a co-writer. I never dreamed that Lars would get involved, because "Yummy" was one of the inspirations I used to pitch "Trizombie" to production houses: horror in Flanders—it can be done. After our first conversation, it quickly became clear that Lars would co-write. The synopsis and characters were already there, so the broad strokes came from me. But Lars has much more experience with timing and horror, so he often managed to turn something I wrote, which was just okay, into something quite brilliant. We took turns writing an 'episode' of the story and then swapped. Eventually, it became unclear who wrote what, but I know there are certain shots that I could never have come up with. It's clear: without Lars Damoiseaux, "Trizombie" would never have become what it is today.'

Had you long aspired to create a horror production? Are you a big horror fan?

Lectrr: 'I've been a regular attendee at FACTS in Ghent, Belgium, for almost 25 years now—the largest genre convention in Western Europe, you might say. So you can definitely say that I've been immersing myself in sci-fi, fantasy, horror, and all possible niches of those genres for a long time. So yes, horror was definitely on my wish list. I'm currently working on a science fiction project, so I can cross that off the list too. But my biggest dream is to return to the "Trizombie" universe. I have so many plans for it.'

Trizombie is actually Bob Colaers’ feature film directorial debut after the shorts Vagevuur and Cirque. You’ve also worked as a production coordinator on the horror film Duyster (2019) by Klokslag 12 alumni Jordi Ostir and Thomas Vanbrabant. What were the challenges for Trizombie?

Bob Colaers: 'The biggest challenge was to give this series the highest possible production value with the lowest possible budget. In addition, directing the actors was a significant challenge. During pre-production, I often drove to Theater Stap in Turnhout for rehearsals, readings, and more. My goal was to build a good relationship with our cast before filming, and that paid off. The shoot went very smoothly, thanks to the support from the Theater Stap team. What they do for those guys is incredible!'

Since this is a first season, the series/film ends with an open door for a sequel. Is there a future for Trizombie? Can we expect a continuation?

Lectrr: 'That was definitely the plan. In fact, the synopsis for the next season is ready, and I've already written the first episode. Unfortunately, VTM recently decided there won't be a second season. That's a shame because the universe behind it is so rich, and the possibilities are endless. So, I'm far from done telling this story. The film is just now starting its international tour, so hopefully, we'll find a good distributor, and a second film or season can still be realized.'

What reactions have you received from the audience so far, both in Flanders and abroad? What surprised you most about the responses?

Lectrr: 'The reaction was actually quite unanimously positive. Here and there, you can see that Slaughter and his friends have really captured the hearts of many people. The responses from the U.S. are particularly striking: we were a bit worried that it wouldn't be politically correct enough for the American market, but the opposite turned out to be true. The openness really stands out to me.'

Bob Colaers: 'The audience's reactions were very enthusiastic! It's wonderful to see that the film is being well received and that we are gradually being selected by various international film festivals.'

What do you hope viewers take away after watching Trizombie? Is there a specific message or theme you want to convey?

Lectrr: 'People with disabilities don’t always have to play the cutesy side roles; they are perfectly capable of carrying the lead. Talent is everywhere. The big question that "Trizombie" poses is: what is normal? We consider people with Down syndrome or any other disability as 'abnormal.' But by flipping the roles and making the 'normals' the zombies, we try to show that we are all driven by the same things: love, friendship, desire, and so on.'

Bob Colaers agrees: 'People with disabilities should not be seen as 'limited.' They often have more potential than you might think and deserve to be fully included in society, both in film and in real life.'

Addressed to lead actors Gitte Wens, Tineke van Haute, and Charlotte van den Bergh:
Were you not afraid of the zombies on set, or perhaps the intense scenes?

Tineke: 'Not really. I knew they weren’t real zombies. The only scene that was a bit scary was the fight scene with Koen (Stefan Perceval) in the car. Also, when I first saw the film, I found the scene where Erik bites Laila quite frightening. And the scene of me in the bathroom, when one of Koen’s eyes was peering through the keyhole, was also quite unsettling.'

Gitte: 'I was genuinely scared. Stefaan plays a zombie, and he got hold of me. That was pretty intense because he squeezed my throat. For a moment, I thought I was going to suffocate. I panicked and was on the verge of crying. But once I got home, the feeling passed.'

Charlotte: 'They looked dangerous, but I wasn’t afraid. I knew they were actors. It did get tense when they banged on the door and tried to get in. The car that crashed into the mailbox also seemed dangerous. And there’s a scene where I’m standing close to the edge of a roof; that was pretty scary too.'

How big was the step from theater to film for you, and what did you find most challenging or enjoyable?

Tineke: 'I’m not from the theater group; I participated in "Downside Up", a 15-minute short film by Peter Ghesquiere, and was later contacted by the production house to audition for "Trizombie".'

Gitte: 'I find film a bit more enjoyable than theater. It’s always with a lot of people, and you get to meet many new people, including zombies, who were actually really kind. Sometimes there wasn’t much time to rest, so we did get tired.'

Charlotte: 'There’s not much difference for me between theater and film. Theater is usually indoors, but the warm weather sometimes made it very exhausting. By the end, we were pretty worn out because the days were long.'

In the film, you’re protected by the tough character 'Slaughter', played by Jason Van Laere. What was it like working with this character, and did he feel like a real protector on set?

Tineke: 'Working with Jason, the Slaughter, was a lot of fun. Jason was a great colleague and friend. We each played our own roles; he didn’t need to protect me.'

Gitte: 'The Slaughter is really good at hitting zombies with a hammer. I felt safe with him. Without him, the zombies would have eaten us—not in real life, but in the film. Then I would have bled to death.'

Charlotte: 'The Slaughter protected us very well. We wouldn’t really have been eaten, but he helped us anyway. Jason plays a tough character and is also a tough actor with a warm heart.'

Directed to zombie extra Maurice Kessels:
How many shooting days did you have as a zombie, and what did a typical day on set look like for you?

Maurice: 'I was called in for three days of shooting for scenes around a house where the main characters were holed up. A day mostly consisted of waiting (laughs) until it was time for your zombie shuffling moment in a group. With those white zombie lenses in, everything looked very blurry. I had protein buildup on one lens, making me practically blind in that eye. I was heavily reliant on the director’s instructions to avoid bumping my face into things (laughs). But the worst part was the extremely sticky fake blood. I wore a T-shirt with a large logo on it, which, of course, isn’t allowed in a film production. So they decided to completely cover the logo with liters of sticky fake blood. It’s a miracle I managed to get the T-shirt completely clean afterward.'

How was it for you to be on set during Lectrr’s cameo in the series? Can you tell us something about that?

Maurice: 'The scene with Lectrr was set up so that his phone would go off and the sound would draw us towards him. However, we didn’t have that context since the ringtone was added later in post-production. The director's instruction was: 'Just stand around him and growl,' but we didn’t really know what we were doing (laughs). It made us quite confused, which actually worked out better for playing brainless, instinctive zombies with a hunger. We asked Lectrr what exactly the scene was supposed to achieve, and after his explanation, we got it.'

Do you want to meet the actors and creator Lectrr in person and see the undead versus Down syndrome youth in action on the big screen for a unique experience? Then make sure to come by the BUT Film Festival on Saturday, August 31, for the screening and a chat! It promises to be an uplifting experience!

Ryan Tue, 08/27/2024 - 20:54

De Vlaamse Thriller die je Hersens Binnen Dringt!

Ryan — Tue, 13 Aug 2024 08:58:06 +0000

De Vlaamse Thriller die je Hersens Binnen Dringt!

>> ENGLISH VERSION READ HERE <<

Een Bloody Belgium BUT-Film Festival presentatie: "Het Potlood is blijkbaar dan ook Machtiger dan het Zwaard: De Vlaamse Thriller die je Hersens Binnen Dringt!", door Davy Bielen.

Bij het BUT Film Festival zijn we er niet vies van om op de laatste minuut nog een bijzonder evenement in te roosteren: een unieke 35mm vertoning van De Potloodmoorden (1982) , een heuse Vlaamse thriller uit Antwerpen waarin een moordenaar potloden ramt in de neusgaten van zijn slachtoffers en daarmee de hersenen dodelijk penetreert. Politie-inspecteur Rick Van Houtte (Leslie de Gruyter) belast met de zaak, tast zo hard in het duisternis dat hij zijn knappe echtgenote Marilène (Rosemarie Bergmans) vergeet te penetreren aangezien hij compleet beheerst wordt door de zaak. Weet hij de moordenaar te ontmaskeren en zijn huwelijk nog te redden?

Dat ontdek je op zondag 1 september om 14 uur in de Nieuwe Veste Theaterzaal, in het bijzijn van regisseur Guy Lee Thys himself! Lang gedoemd tot beschimmelde VHS-tapes bij videotheek opkopende verzamelaars en nu eindelijk te zien met de beste beeld- en geluidsomstandigheden voor het BUT-minded festivalpubliek. Een unicum dat je niet wil missen!

Ik werd in ieder geval al laaiend enthousiast door dit vooruitzicht dat ik mijn stoute schoenen aantrok en met the man himself een gesprek aan ben gegaan!

Hoe kwam je op het idee voor De Potloodmoorden (1982)? Er wordt vaak geschreven dat de Italiaanse giallo van grote invloed was op de film. Klopt dit, ben je het daar mee eens en waarom?

‘Het idee voor De Potloodmoorden kreeg ik door een artikel in Playboy met een beruchte ex-CIA-man die vertelde dat hij getraind was om iemand met een simpel potlood te doden. Toen de interviewer vroeg hoe dat dan wel in zijn werk ging, antwoordde hij: “Dat ga ik je niet vertellen want ik wil geen potloodmoorden (pencil murders) op mijn geweten hebben.” Ik kende wel de Italiaanse gialli, maar pas veel later, toen we op het internet begonnen te ego surfen, een kwarteeuw geleden, kwam ik een artikel tegen in Kinoeye van een filmprofessor uit Schotland die vermeldde dat er drie voorbeelden waren van gialli buiten Italië gemaakt, waarvan De Potloodmoorden er één was.’

Wat waren enkele van de grootste uitdagingen bij het schrijven van het scenario?

‘Uitgaande van de titel vertelde mijn huisarts me dat er drie mogelijkheden waren: het potlood in de strot, het oor of de neus rammen, met een vrijwel onmiddellijke dood tot gevolg. Esthetisch leek het in de neus rammen het interessantst. Het scenario schreef ik in zes dagen, in mei 1981. Ik had een grote vriendenkring van twintigers — ikzelf was 28 — die nog studeerden of waren afgestudeerd aan de zes Brusselse filmscholen, de helft Franstalig, de helft Nederlandstalig. We maakten een participatiecontract met in totaal 37 mensen (cast inbegrepen) volgens een oude wet die een ‘vereniging in deelneming’ mogelijk maakte. Iedereen werkte dus in principe voor niks.’

De film kon destijds niet rekenen op overheidsgeld. Hoe heb je de film op eigen kracht gefinancierd gekregen?

‘In die dagen waren er twee soorten gesubsidieerde films: de ‘boerenfilms’ of Heimatfilms en de ‘arbeidersfilms’. Ik heb uiteraard nooit een subsidieaanvraag ingediend. Papa en mama hebben er toen aanvankelijk 500.000 frank (12.500 euro) ingestoken en voor de toch wel dure postproductie (in 35mm) nog eens 3.000.000 frank (75.000 euro). Best wel een groot bedrag terwijl cast en crew gratis werkten. Als je uitrekent dat alles ruim veertig jaar geleden zo’n vijf maal goedkoper was, zou het budget nu 437.500 euro bedragen, terwijl je nu door de nieuwe technologie met 50.000 euro (als cast en crew gratis is) zou kunnen draaien.’

Welke obstakels kwam je tegen tijdens de opnames en hoe heb je deze overwonnen?

‘Door de ‘geleende’ oude lawaaierige camera-apparatuur werd er alleen getuigengeluid opgenomen en is alles wat je hoort in de studio ingesproken en opgenomen. Het ergste was dat we bedreigd werden door de extreemlinkse vakbonden. Die eisten dat ik sociale lasten betaalde op de niet-bestaande honoraria. Wat dankzij een topadvocaat (pro domo) gauw van de baan was. Voorts was alles een walk in the park: zeer veel steun van politie ook, ondanks dat de film duidelijk racisme bij politie aan de kaak stelde.’

Voor de cast werden acteurs als Bert André, buurtman Neuteboom uit Flodder (1986) en bekend TV-gezicht/muzikant Marcel Vanthilt met zijn new wave band Arbeid Adelt aangetrokken. Was er een specifieke kwaliteit of eigenschap waar je naar op zoek was bij de cast?

‘De acteurs waren wel allemaal professionals, voornamelijk bekend van theater en tv, maar die waren gewend om Algemeen Beschaafd Nederlands te praten, wat toen ook in film absoluut de norm was. Dat klinkt in Vlaanderen heel raar nu, want inmiddels wordt alles in dialect opgenomen en ondertiteld in het Nederlands. In de nagesynchroniseerde Franse en Spaanse versies hoor je dat natuurlijk niet. Daar is correct Frans en Spaans nog steeds de norm, overigens al begint dat te veranderen.’

Hoe verliep de bioscooprelease in 1982, ging dit gepaard met een grote première?

‘Eerst was er de première in Cannes, waar we de hele Croisette vol hadden gehangen met gigantische posters, dat was in mei 1982. Dus precies een jaar na het eerste concept van het scenario. De film werd er door mij gelanceerd op een chic persdiner, betaald door de distributeur uiteraard. Ik pushte het als een B-film met de B van België; De Potloodmoorden werd immers als een grap bedoeld. De distributeur had liever “De Belgische Brian De Palma”, haha. De vaak over-the-top dialogen, de eerste seriemoordenaar film, maar ik wilde toch het accent leggen vooral op het überracisme. Een immens succes met na de hommeles op de screenings van de Cannes Marché doordat er teveel volk op afkwam, hadden we in extremis een cinema afgehuurd met 300 plaatsen op de sluitingszondag van het festival. Nu is normaliter iedereen weg dan. Er kwam 350 man op af! En brandweer en politie om de veiligheid te garanderen. Waanzin. Op 2 juli 1982 was er dan de première in Antwerpen en de grootste zaal kon uiteraard niet de 1400 invités aan, dus werd een andere zaal geopend. De film heeft negen maanden in België gelopen. In Spanje in twaalf steden ook in de bioscoop (in de Spaanse versie) en in Frankrijk in vier steden (in de Franse versie). Ik begreep het zelf niet goed; ik had eigenlijk nooit gedacht dat de film in de bioscoop zou komen.’

Ik herinner me vooral als kind de VHS-hoes van de film in de videotheek met het beeld van een vermoorde vrouw met een potlood in haar neusgat door haar hersenen geramd. Dit maakte de film haast legendarisch in mijn kinderbrein en ik vind het jammer dat dit stukje Vlaams erfgoed in obscuriteit bij VHS-verzamelaars is beland. Daarom is de 35mm vertoning ook wel zeer bijzonder voor mij. Zijn er nog toekomstplannen voor de film, bijvoorbeeld een boutique label release/restauratie op DVD/Blu-ray of iets anders?

‘Er is een paar maal geprobeerd om de film op dvd uit te brengen, maar het kosten-gatenplaatje klopte niet. Ik ben benieuwd naar de staat van de print, vermoedelijk met Engelse en Franse ondertiteling. Uiteraard in mono geluid. Twintig jaar geleden werd De Potloodmoorden nog eens op een jongerenfilmfestival vertoond in Duitsland en daar moest toch wel bij verteld worden dat het geen racistische film maar een antiracistische was. De filmfestselecties voor "De Potloodmoorden" waren aanvankelijk voornamelijk in arthouse fests! Le Cinéma de la Liberté in Parijs bijvoorbeeld. Nu kun je mij wellicht beschuldigen van pretracisme.’

Zijn er specifieke technieken of benaderingen die je consequent gebruikt?

‘Nee hoor. Elke film is anders. Cruel Horizon uit 1989 was trouwens de eerste en tot nu toe enige 70mm-film in analoge Dolby SR six-track op het Europese vasteland. Ook een B-film maar dan geïnspireerd op de Aziatische cinema, zwaar over the top dus, maar weeral met een zeer serieus thema: de afslachting van de Vietnamese bootvluchtelingen. Die film is wereldwijd gedistribueerd door onder meer Warner-Columbia in Australië en Nieuw-Zeeland en UGC in Frankrijk, in de States uitgebracht als Boat People in 1990. Vier maanden bioscoop in België. Ook gedubd in het Frans en het Spaans. En mijn films Kassablanka (2002), Suspect (2005) en Mixed Kebab (2012) zijn ook elk totaal verschillend. Die drie laatsten zijn in ca. honderd filmfestivals geselecteerd. Mijn laatste film Mixed Kebab was zelfs de openingsfilm van het Festival van Barcelona. Die film is op alle continenten vertoond, ook Antarctica (waar België een basis heeft).’

Zijn er bepaalde regisseurs of films die je hebben geïnspireerd?

‘Nee. Ik heb veel fantastische favorieten maar die hebben me niet direct geïnspireerd. Ik heb er ook niets van gepikt.’

Persoonlijk vind ik uw film Kassablanka bijzonder geestig, maar toch serieus wanneer dat nodig is. Van welke film in uw oeuvre bent u zelf het meest tevreden, en waarom?

‘Kassablanka is mijn favoriet. Omdat het onderwerp nog steeds up-to-date is en ik er nog steeds hard om kan lachen.’

Wat zijn enkele van de belangrijkste lessen die je hebt geleerd in je carrière? Heb je advies voor opkomende filmmakers?

‘Advies? Maak geen B-film als debuut want je wordt weggezet als schlemiel. Laat je scenario’s niet door iemand anders verfilmen. Mijn grootste nachtmerrie was Shades met Mickey Rourke in de hoofdrol (1998), verknoeid door de toen beginnende regisseur Eric Van Looy. In 2008 kreeg ik voor mijn scenario van The Box Collector 225.000 dollar (best betaalde Vlaamse scenarist toen, wellicht nu nog) en ook die film is door John Daly (producent van Oliver Stone en Bernardo Bertolucci, multi-oscarwinnaar) totaal verkloot want de man was geen regisseur maar wilde ook eens gaan regisseren… Afschuwelijke (en toch wel voor onze normen) dure film.’

Hoe balanceer je de rollen van scenarist, regisseur en producent? Welke van deze rollen vind je het meest uitdagend en waarom?

‘Op mijn 25ste verjaardag won ik in Vlaanderen de Staatsprijs voor Beste Scenario. Dat script (mijn eerste) De Indringer die men Pederast Noemde ging over pedofilie, in a good way! Zou nu onmogelijk zijn. Twee jaar eerder had ik een retrospectieve (op mijn 23ste verjaardag!) in de Cinémathèque Royale in Brussel, nu Cinematek genoemd. Een twee uur voorstelling van mijn absurde kortfilms waaronder The Last Porno Show, How To Blow a Joint en andere nonsens, Lyda of het verhaal van een ingehouden orgasme…

Ik schreef en schrijf dus altijd scenario’s (scenarist) met het kostenplaatje in mijn achterhoofd (producent) en het regisseren is eigenlijk een makkie mits de juiste casting voor crew en cast. Ik heb op elke van de vijf langspeelfilms die ik geregisseerd heb, mensen ontslagen. En had dat beter ook gedaan op de twee langspeelfilms Shades en The Box Collector die ik geschreven had en mee geproduceerd.’

Hoe belangrijk vind je het om sociaal-maatschappelijke thema's in je werk te verwerken? Kun je een voorbeeld geven van hoe je dit hebt gedaan in een van je films?

‘I was what you call WOKE now, but not. Kassablanka had haar hoofdkwartier in het Stadhuis van Antwerpen! Er waren toen geen Marokkaanse acteurs, dus nam ik would-be acteurs mee naar het Stadhuis, wow. Voor Mixed Kebab was er het grote politiekantoor in de Handelsstraat in Antwerpen… zeer allochtoon. Sommige acteurs en figuranten waren bang om in de lift te stappen met politiemannen die hen eerder al gearresteerd hadden, haha.’

Werk je momenteel aan nieuwe projecten? Kun je iets vertellen over wat we in de toekomst van je kunnen verwachten?

‘Ik werk aan een no-budget film sinds een jaar over mezelf, Selfie with Cat, een oude filmmaker die het heeft gehad met de nieuwe subsidie-idioot, de intendant van het Vlaams Audiovisueel Fonds, een ex-UNICEF, ex-Oxfam, antisemiet en pro-Palestina — ik ben jood langs Amsterdamse moederszijde… En mijn tante Claartje (joods ook) kreeg 24 december 1999 een hartaanval en werd teruggevonden in haar huis op 4 januari 2000, half opgegeten door haar 18 opgesloten katten…’

Hoe beïnvloedt technologie jouw manier van filmen? Gebruik je graag nieuwe technologieën of geef je de voorkeur aan traditionele methoden?

‘Altijd de nieuwste technologie. Ik heb thuis alles om nu van A tot Z een perfecte 4K film te draaien en te post-produceren. Beeld-geluid-montage. En ik heb gestudeerd bij Frans Zwartjes in Den Haag aan Psychopolis De Vrije Academie. Daar hadden we al video in 1971! Zeer basic.’

Wat zijn jouw gedachten over de huidige staat van de Belgische filmindustrie? Zijn er trends of ontwikkelingen waar je bijzonder enthousiast over bent?

‘De intendant (zie boven) wil vooral inclusie, diversiteit en geen witte oude mannen (wat hij zelf is).’

Hoe zie je de toekomst van de Vlaamse film? Regisseur Jan Verheyen zegt soms wel eens dat Vlaamse genrefilms niet werken in ons land aangezien dit niet in onze identiteit ligt (“het is nie van ons”). Ben je het daar mee eens of zou een Vlaamse horrorfilm ooit een kassucces kunnen worden?

‘Jan Verheyen heeft nog nooit een film gemaakt die is gedistribueerd in het buitenland. Tenzij hij er zelf voor heeft betaald? Omdat hij voornamelijk Hollandse remakes heeft gemaakt?’

"Nota: Bijvoorbeeld, de film Team Spirit (2000) is een remake van de Nederlandse film All Stars (1997)."

Na dit diepgaande gesprek met Guy Lee Thys, kunnen we concluderen dat het potlood niet alleen machtiger is dan het zwaard, maar ook een dodelijk wapen in handen van een Vlaamse thrillerregisseur. Pak je agenda, slijp je potlood en zorg dat je op zondag 1 september klaar zit voor een filmervaring die je nog lang zal bijblijven. En onthoud: nooit meer onbewapend naar de tekentafel!

Ryan Tue, 08/13/2024 - 10:58